DINALA NG EX KO ANG ANAK NIYA SA ER. NAGULAT SIYA NANG MAKITA NIYANG 7-MONTHS PREGNANT AKO.

DINALA NG EX KO ANG ANAK NIYA SA ER. NAGULAT SIYA NANG MAKITA NIYANG 7-MONTHS PREGNANT AKO. PERO ANG MAS DUMUROG SA KANYA AY ANG ISANG PANGUNGUSAP NA IBINULONG NG BATA SA KANYA.

Ang Emergency Room ay hindi lugar para sa mga mahihinang puso. Dito, bawat segundo ay mahalaga. Bawat desisyon ay buhay at kamatayan. Bilang isang Attending ER Physician, nasanay na akong itago ang emosyon ko sa likod ng aking puting coat.

Kahit pa ngayon, habang may bitbit akong pitong buwang sanggol sa aking sinapupunan.

Mabigat na ang tiyan ko. Sumasakit na ang balakang ko sa mahahabang shift, pero hindi ako pwedeng huminto. Ako si Dr. Clara. Mag-isa kong itinataguyod ang buhay na nasa sinapupunan ko, at masaya ako. Tanggap ko na ang kapalaran ko.

Walong buwan na ang nakararaan, iniwan ako ng lalaking akala ko ay papakasalan ko. Si Ethan.

Iniwan niya ako dahil biglang bumalik ang dati niyang nobya, dala ang isang apat na taong gulang na bata. Sabi ni Ethan sa akin noon habang nag-iimpake siya: “Clara, may anak ako. Kailangan nila ako. Kailangan kong buuin ang pamilya ko. Ikaw? Masyado kang busy sa ospital, baka nga hindi ka na magka-anak sa sobrang stress mo. Patawarin mo ako, pero sila ang pipiliin ko.”

Isang linggo pagkatapos niyang umalis, nalaman kong buntis ako. Anak niya. Pero dahil pinili na niya ang “pamilya” niya, pinili ko ang dignidad ko. Hindi ko siya hinabol. Ibinuhos ko ang luha ko sa loob ng isang buwan, at pagkatapos, bumangon ako para sa anak ko.

ANG PAGDATING SA ER

Alas-dos ng madaling araw, tahimik na sana ang ER nang biglang bumukas nang malakas ang double glass doors.

“Tulong! Nurse! Doctor! Ang anak ko!” sigaw ng isang lalaking basang-basa ng pawis at ulan.

Sa kanyang mga bisig ay isang maliit na batang babae, humihikbi at may hawak na tuwalya sa kanyang noo na puno ng dugo. Nadapa raw ang bata sa basag na plorera sa gitna ng isang matinding pag-aaway sa bahay nila.

Agad akong tumakbo palapit. “Dito, Sir. Ilapag niyo siya sa Bed 3. Nurse, prep a suture kit and normal saline.”

Inilapag ng lalaki ang bata. Nang mag-angat siya ng tingin para magpasalamat, nagkatama ang aming mga mata.

Napatigil ang paghinga ko ng isang milisegundo.

Si Ethan.

Ang mukha niya ay puno ng pagod at takot. Ang mga mata niya, na dati ay kabisadong-kabisado ko, ay nanlaki nang makilala ako.

“C-Clara…?” utal niyang sabi, parang nakakita ng multo.

Hindi ako umiyak. Hindi ako nagalit. Wala na siyang epekto sa akin. Ako ay nasa teritoryo ko. Ako ay isang doktor.

“Ako si Dr. Clara,” malamig at propesyonal kong sagot, hindi kinikilala ang nakaraan namin. “Ano ang pangalan ng pasyente?”

Pero hindi sumagot si Ethan. Ang paningin niya ay bumaba. Mula sa stethoscope sa leeg ko, pababa sa aking mga kamay na naka-gloves, hanggang sa tumapat ang mga mata niya sa aking malaking tiyan.

Nakita ko ang pag-ikot ng isip niya. Nakita ko kung paano niya binilang ang mga buwan sa utak niya. Walang buwan siyang nawala. Pitong buwan akong buntis. Ang bata sa sinapupunan ko ay walang iba kundi ang kanyang laman at dugo—ang batang sinabi niyang hindi ko kayang ibigay.

Nagsimulang manginig ang mga labi niya. “C-Clara… yung… yung bata… A-Akin ba—”

“Sir,” matigas kong putol sa kanya. Tinitigan ko siya sa mata nang walang anumang emosyon. “Ang pasyente ko ngayon ay ang bata sa kama. Ang mga personal na tanong ay walang lugar sa Emergency Room ko. Ngayon, ano ang pangalan niya?”

Napalunok si Ethan, hiyang-hiya. “L-Lily. Ang pangalan niya ay Lily. Lima ang taon niya.”

ANG PANGGAGAMOT

Nagsimula akong gamutin si Lily. Isang mababaw na hiwa lang naman ito sa noo, pero kailangan ng tatlong tahi para hindi mag-peklat. Napakabait na bata ni Lily. Kahit umiiyak, sumusunod siya sa mga utos ko.

“Okay lang ‘yan, Lily. Parang kagat lang ng langgam ito, okay? Matapang ka diba?” malambing kong sabi habang nililinis ang sugat.

Hinawakan ni Lily ang kamay ko. Tumingin siya sa malaki kong tiyan. “May baby po ba dyan sa loob, Doktora?” inosenteng tanong niya.

Ngumiti ako ng totoo. “Oo, baby boy siya. Malapit na siyang lumabas.”

Narinig kong napasinghap si Ethan sa likod ko. Sigurado akong gusto niyang umiyak. Nakikita niya kung paano ako maging malambing sa bata. Nakikita niya kung ano ang sinayang niya—isang babaeng kayang maging matagumpay na doktor at isang mapagmahal na ina. Isang pamilyang sana ay sa kanya, pero tinapon niya.

“Clara… please…” bulong ni Ethan, pilit na lumalapit sa likod ko. “Kausapin mo ako… Anak ko ba ‘yan? Wala akong alam… I’m so sorry…”

Hindi ko siya pinansin. Nagpatuloy ako sa pagtatahi. “Nurse, lagyan ng dressing. At i-prepare ang reseta para sa antibiotics.”

Pagkatapos kong ayusin si Lily, hinubad ko ang gloves ko at naghugas ng kamay. Humarap ako kay Ethan para ibigay ang instructions.

“Panatilihing tuyo ang sugat sa loob ng 48 hours. Bumalik kayo sa OPD sa Lunes para sa tanggal ng tahi,” pormal kong sabi. Ibinigay ko ang papel sa kanya. Hindi ko hinayaang magdikit ang aming mga kamay.

ANG KATOTOHANAN

Akmang magsasalita na sana ulit si Ethan para magmakaawa, nang biglang hinila ni Lily ang laylayan ng damit niya.

“Daddy…” mahinang bulong ng bata, pero sapat na para marinig ko.

Bumaba si Ethan para pantayan ang bata. “Bakit, anak? Masakit pa ba?”

Umiling si Lily. Ang mga mata ng bata ay puno ng lungkot at kalituhan.

“Daddy… nung nag-aaway kayo ni Mommy kanina bago ako madapa at mabasag yung plorera…” bulong ni Lily, walang muwang sa bigat ng sasabihin niya. “Narinig ko si Mommy. Sabi niya sa’yo… hindi daw ikaw ang totoong Daddy ko. At sasama na daw kami bukas sa totoong Daddy ko sa ibang bansa. Totoo ba ‘yun? Iiwan mo na ba ako?”

Sa sandaling iyon, parang huminto ang pag-ikot ng mundo ni Ethan.

Ang mukha niya, na kanina ay namumula sa pag-iyak, ay nawalan ng kulay. Nanigas siya na parang naging yelo. Napanganga siya, hindi makabuo ng salita.

Para akong nanonood ng isang pelikula kung saan gumuho ang buong kastilyo ng kalaban.

Iniwan ako ni Ethan dahil sa bata na ito. Iniwan niya ang pagmamahal ko, ang pangarap namin, para panindigan ang isang pamilyang akala niya ay kanya. Pero ang totoo? Niloko lang siya ng babaeng pinili niya. Ginamit lang siya. Hindi niya tunay na anak si Lily, at ngayon, iiwan na rin siya ng asawa niya para sa ibang lalaki.

Dahan-dahang napatingin sa akin si Ethan. Ang mga mata niya ay puno ng pinakamatinding pagsisisi na nakita ko sa buong buhay ko. Tumingin siya sa akin, tapos ay bumaba ang tingin niya sa tiyan ko—sa tunay niyang anak na kailanman ay hindi na niya mahahawakan, dahil itinaboy niya kami.

Nawala sa kanya ang lahat. Ang peke niyang pamilya, at ang totoo niyang pamilya. Siya ngayon ay isang lalaking walang-wala.

Tinitigan ko siya. Walang awa sa puso ko, kundi purong kapayapaan na alam kong hindi na ako ang talunan.

“Nasa front desk ang Discharge Papers, Mr. Villanueva,” malamig kong sabi, tinawag siya sa kanyang apelyido na parang isang ordinaryong kliyente.

Tinalikuran ko siya. Habang naglalakad ako palayo sa pasilyo ng ospital, dinama ko ang sipa ng sanggol sa sinapupunan ko. Ngumiti ako at hinaplos ang tiyan ko. Rinig na rinig ko ang hagulgol at pag-iyak ni Ethan sa loob ng kwarto, yakap-yakap ang batang hindi kanya, habang ang mundo niya ay tuluyang gumuho.

Hindi ko na kailangang maghiganti. Minsan, ang tadhana na mismo ang nagpapadala ng pinakamasakit na karma sa mga taong hindi marunong magpahalaga.